Hoe ben je bij het Inloophuis terechtgekomen?

De medische psychologe die ik sprak in het ziekenhuis tijdens de chemo-periode verwees me door. Ze dacht dat de Boei helpend zou kunnen zijn voor de moeilijkheden waar ik in die periode tegenaan liep. Met de hulpvraag op zak zocht ik contact, en kwam er een kennismakingsgesprek: kijken of de Boei kan bieden wat ik nodig heb. En dat konden ze…

Wat betekent het Inloophuis voor je (in het dagelijks leven)?

Het geeft me (nog steeds) een houvast in het leven. Wekelijks even gezien worden, de gezelligheid & warmte ervaren doet me mentaal goed en geeft ook wat structuur aan de week.
Waar het reguliere op alle fronten wat betreft tot activiteiten te veel, te druk, te intensief etc. is, ervaar ik dat bij de activiteiten in de Boei juist niet. Daar maak ik het nog meer passend voor mezelf door bijv. een time-out te nemen.
En de persoonlijke begeleidingsgesprekken: die zijn goud waard!

Hoe verschilt het Inloophuis van andere plekken waar je steun of zorg krijgt?

Andere plaatsen zijn vaak therapie-gericht en is altijd ‘zwaar’.
Of er wordt wel geluisterd maar je merkt dat ze niets van de ‘kanker-problematiek’ begrijpen. Dat maakt het op een andere manier zwaar.

Wat zou je anderen vertellen over de Boei, als zij hier nog nooit hier zijn geweest?

Als eerste… het is niet leeftijdsgebonden! Ook als AYA voelde ik me zeker welkom!

De gemeenschappelijke deler is dan wel ‘kanker’, iedereen is er mee verbonden. In de gesprekken gaat het er lang niet altijd over. Wél is er altijd ruimte voor het delen, waarbij er vaak maar een half woord nodig is en de ander begrijpt wat je bedoelt. Dat maakt het fijn! En doordat ik anderen ook wekelijks ziet ontstaan er ook weer waardevolle contacten.

Is er nog iets dat jezelf graag zou willen delen over je ervaring hier?

Ja.. Ik ben oprecht dankbaar dat ik de (mensen uit de) Boei een kleine 4 jaar terug heb gevonden. De Boei voelt vaak ook echt als een boei in m’n leven, waar het niet altijd vanzelf gaat.